Esther Braakhuis

Mijn fantastische werkgever heeft ons in 2007 de gelegenheid gegeven mee te doen aan een Total Body Scan bij Prescan. Renate Krone is bij ons op kantoor geweest en heeft helder en duidelijk het een en ander uitgelegd. Er is ons ook veel informatie meegegeven om thuis nog eens door te nemen en  te bespreken. Ik heb er een nachtje (niet) over geslapen. Doe ik het wel of doe ik het niet, mijn werkgever verplicht me gelukkig tot niets. Maar… stel dat ze iets vinden, wil ik dat dan wel weten? Je bent 42, hebt geen klachten, rookt, sport niet, weet van jezelf eigenlijk wel dat je niet echt gezond leeft, maar voelt je prima. Ga je dan door zo’n eng apparaat en tests doen om er achter te komen hoe het met je gesteld is?  Ik ben blij dat ik het wel gedaan heb!

De onderzoeksdag
Op 15 juni 2007 ga ik vroeg in de ochtend toch wat zenuwachtig en gespannen naar het Mathias-Spital in Rheine. Voor mij gelukkig maar zo’n 45 minuten rijden. Als ik aankom lijkt het meer een hotel dan een ziekenhuis. Parkeren is geen probleem. Aangekomen bij de afdeling van Prescan word ik hartelijk ontvangen door een Nederlands sprekende gastvrouw. Dan volgt een intake gesprek met een alleraardigste arts. Vooraf wordt netjes gevraagd of er behoefte is aan een Nederlands sprekende begeleider. Natuurlijk krijg ik kritiek op mijn leefstijl, maar word gelukkig niet direct weer naar huis gestuurd! Ik ben hier immers maar voor een screening, niet naar aanleiding van klachten.

De hele procedure wordt nogmaals rustig en duidelijk uitgelegd. Geen haast, geen druk, geen gevoel van “niet zeuren, we hebben niet de hele dag de tijd”. Na afname van bloed en urine ga ik eerst door het “enge” scan apparaat. Het is inderdaad erg nauw, kan me voorstellen dat mensen er angst voor hebben. Maar ontspannen is de kunst, er kan je echt niets gebeuren. Je hebt constant contact met de mensen in de aanliggende ruimte. Ik moest overigens soms wel grinniken om het accent van de artsen die me commando’s gaven voor “diep ein aadmen, aadem vasjthoudn, oit aadmen “ . Wel gaaf dat ze de moeite nemen het in Nederlands te proberen. Als de scan er eindelijk op zit, mag je even bijkomen in het restaurant. Broodje, koffie, water of wat je maar wilt. Dat is wel even een verademing. Dan volgt de cardio test, en een echo van mijn hart. Vooral de echo was erg boeiend, ik kon zelf meekijken hoe mijn hart zijn werk doet. De resultaten van deze tests werden ook direct besproken met een arts. Wederom op m’n sodemieter gekregen dat ik niet sport en wel rook, maar toch gezien die feiten niet in slechte conditie ben. Pffff. opluchting dus. Maar het knaagt wel. Helemaal als je gezien hebt hoe hard je hart werkt!

Dan nog de scan voor de longen. Als de dood was ik opeens!  Nooit eerder over nagedacht, maar na een dergelijk complete check ga je hem toch wel een beetje knijpen. Ik moest even wachten tot ik aan de beurt was. 5 minuutjes of zo. Dan word ik opgehaald, ga langs een wachtkamer vól met patiënten en kan zo naar binnen! Ik vond dat eigenlijk wel een beetje gênant. Die mensen zijn misschien wel ziek, ik had echt het gevoel dat ik aan het voorkruipen was.
Toen dat er op zat moest ik even wachten op de resultaten en een gesprek met de arts. Half uurtje of zo, meer niet. In Nederland duurt dat een week of 4 toch?. Weer heel rustig, alle tijd nemend wordt de hele scan doorgenomen. Super om je eigen binnenste zo te zien op scherm! Het was echter wel even schrikken toen er een cyste van ca. 9x11 cm in beeld kwam! Deze zat aan mijn linker eierstok. Nooit iets van gemerkt, geen klachten, geen afwijkende menstruatie, of andere nare kwaaltjes gehad. Achteraf bedenk ik dat ik wat vaker moest plassen de laatste tijd, maar daar heb ik nooit wat achter gezocht. Hoe komt dat ding daar? Op de afbeeldingen van de scan, die je dus op CD mee naar huis krijgt, is hij wel erg groot! De arts stelt me direct gerust dat het vrijwel zeker geen kwaadaardig gezwel is. Het is een soort blaas met vocht. Uiteraard raad ze me aan contact op te nemen met mijn huisarts.  Verder tijdens de hele wandeling door mijn lijf geen bijzonderheden waargenomen, behalve een heel kleine, onschuldige beschadiging in de witte hersenmassa boven de kleine hersenen.
En dit verklaart dus volgens mijn collega’s een heleboel!

Tja, dan zit het er op! Je mag naar huis met een cyste van 9 bij 11 in je buik! En nu? De gastvrouw van Prescan vraagt heel attent of ze iemand voor me moet bellen, of ik wel alleen naar huis wilde rijden. Gelukkig ben ik binnen 3 kwartier thuis. Ik ben vrij nuchter maar moet er niet aan denken dat ik nog 3 uur moet rijden. Ik raad dan ook iedereen aan een chauffeur te regelen. Als ik eenmaal thuis ben, komt de ontlading en moet ik janken. Want dat gebeurt dan toch, hoe onschuldig het allemaal ook is. Het feit dat er zo´n grote ballon in je buik zit terwijl je er zelf niets van merkt is geen prettige wetenschap. Thuis gekomen manlief het verhaal vertelt en CD in de computer. Dat is nu juist zo super. Je kunt thuis laten zien wat de arts je heeft verteld. De cyste gewoon in beeld op de computer. Dat werkt voor minder nuchtere familieleden heel rustgevend kan ik wel zeggen. Dus volgende dag naar de huisarts. Ik had al zo´n  idee dat hij de CD niet zou gaan bekijken dus van te voren een printje gemaakt. Mijn huisarts snapt niet dat ik deze check heb gedaan, ik snap niet wat hij er op tegen kan hebben.  Hij heeft me toch maar doorverwezen naar de gynaecoloog. Deze was ook niet enthousiast over de screening, maar nadat ze zelf ook nog even een echo heeft gemaakt moest ze toch wel concluderen dat ik vrij snel een operatie nodig had.

Dus, binnen 1 maand is de cyste en mijn linker eierstok operatief verwijderd. Opname in het ziekenhuis van 3 dagen, herstel thuis 1 week. Ik denk dat ik meer last had van de naweeën van de narcose dan van de operatie op zich. Ja, mooie ritssluiting in de buik daar zit niemand op te wachten. Hoop niet dat ie nog eens open moet… Na 1 week was ik weer voor 50% aan het werk, na 2 weken 100%. Als ik de scan niet had gedaan, had ik op den duur zeker klachten gekregen. Mijn ziekteverzuim zou daardoor zeer waarschijnlijk veel langer dan 2 weken zijn geweest. Ik zou me misschien wel wat vaker met vage klachten hebben ziek gemeld. Zo'n cyste zie je niet aan de buitenkant, en ik vraag me dus nu af of een huisarts zoiets direct herkend.

In mijn geval was het heel gelukkig allemaal goedaardig, het is zonder nare gevolgen etc. afgelopen. Vorig jaar mochten we weer een scan laten maken. Bijna iedereen had wel iets dat nader onderzoek vergde, als cholesterol gehalte, bloeddruk, traag werkende schildklier en een kleine cyste op de nier. Gelukkig ook deze keer niets ernstigs geconstateerd. Bij mij zijn er weer kleine cystes gevonden. Ik blijf dus zeker onder controle, ik wil beslist een volgende operatie, en dus 2 of meer weken ziekteverzuim, vermijden. Die beschadiging in de linker hersenkwab is gelukkig ook onveranderd gebleven.

We hebben dus allemaal een zeer positieve ervaring met Prescan en de mensen in het Mathias Spital in Rheine en de andere ziekenhuizen. Een collega van mij was erg bang voor de scan, ze is claustrofobisch aangelegd. Ik ben met haar meegegaan naar het ziekenhuis omdat ze voor de scan een roesje zou krijgen, en dus niet terug kon rijden. Het roesje werkte blijkbaar niet goed genoeg, ze was niet ontspannen genoeg om het aan te kunnen. Daarom mocht ik bij hoge uitzondering tijdens de scan bij haar in dezelfde ruimte blijven, zodat ik contact met haar kon houden. Ze hoefde dus niet onverrichter zake weer naar huis. Dat is nou service!

Ik hoop dat we elke 2 jaar een check te mogen laten uitvoeren, want je weet maar nooit. EN VOORKOMEN IS BETER DAN GENEZEN!